Cieniowanie, przejścia i dobór kolorów – technika kolorowania dla dorosłych
Od płaskiego koloru do głębi: jak nakładać warstwy kredek, cieniować według źródła światła, łagodnie przechodzić między kolorami i dobrać paletę, która spina cały obrazek.
Większość dorosłych, którzy zaczynają kolorować, robi to tak, jak w wieku siedmiu lat: jeden kolor na pole, równy nacisk, gotowe. Wychodzi schludnie, ale płasko. Przejście od płaskiego do żywego nie wymaga drogich kredek, tylko kilku technik, których można nauczyć się jednego wieczoru. Oto najważniejsze, z ćwiczeniami, które możesz zrobić od razu.
Tekst opiera się na kredkach, bo dają najwięcej kontroli. Markery omawiamy krótko na końcu.
Nakładaj kolor warstwami – nie wszystko naraz
Najczęstszy błąd to mocne naciskanie od razu. Wtedy struktura papieru zapycha się woskiem lub pigmentem i nie da się nałożyć już nic więcej.
Zrób zamiast tego tak:
- Zacznij od lekkiego nacisku. Trzymaj kredkę dalej od końca i pozwól jej prawie prześlizgiwać się po papierze. Pierwsza warstwa powinna być przezroczysta.
- Buduj więcej warstw. Dwie lub trzy lekkie warstwy tego samego koloru dają gładszą i głębszą powierzchnię niż jedna mocna.
- Rysuj małe kółka lub krótkie kreski zamiast długich linii tam i z powrotem. Powierzchnia będzie mniej pasiasta.
- Mocny nacisk zostaw na koniec, jeśli chcesz uzyskać jednolitą, pełnie kryjącą powierzchnię.
Ćwiczenie: Pokoloruj trzy małe kwadraty tym samym kolorem – jeden jedną mocną warstwą, drugi dwiema lekkimi, trzeci czterema lekkimi. Porównaj. Różnica zwykle przekonuje.
Cieniuj według źródła światła
Cieniowanie sprawia, że kwiat lub wzór wygląda przestrzennie. Kluczem jest ustalenie, skąd przychodzi światło, zanim zaczniesz.
- Wybierz źródło światła, na przykład z lewej strony u góry. Narysuj w marginesie małą strzałkę, żeby o nim pamiętać.
- Strona bliżej światła jest najjaśniejsza. Nakładaj tam tylko kolor bazowy albo zostaw papier prawie biały.
- Strona odwrócona od światła jest najciemniejsza. Dołóż tam więcej warstw lub użyj ciemniejszego odcienia tego samego koloru.
- Tam, gdzie dwie powierzchnie się stykają, na przykład gdy jeden płatek wchodzi za drugi, powstaje mały ciemny cień. Ten detal robi dla wrażenia głębi więcej niż cokolwiek innego.
Częsty błąd początkujących to cieniowanie czernią. Brudzi ono kolor. Lepiej użyć ciemniejszego odcienia z tej samej rodziny kolorów – ciemnej zieleni na zieleni, granatu na niebieskim.
Ćwiczenie: Pokoloruj jeden liść z kategorii botaniczne dwa razy: raz płasko i raz z cieniem w ciemniejszej zieleni. Porównaj.
Łagodne przejścia między dwoma kolorami
Przejście to stopniowe przechodzenie jednego koloru w drugi, na przykład z żółtego w pomarańczowy w płatku kwiatu.
- Pokryj całą powierzchnię jaśniejszym kolorem lekkim naciskiem.
- Nakładaj ciemniejszy kolor od jednej krawędzi, zmniejszając nacisk w miarę wchodzenia w głąb, aż prawie zniknie.
- Wróć jaśniejszym kolorem na linię przejścia. Złagodzi to granicę.
- Na koniec wyrównaj białą kredką lub bezbarwnym blenderem, jeśli taki masz. Powierzchnia stanie się jeszcze gładsza.
Jeśli przechodzisz między kolorami bardzo od siebie odległymi, jak niebieski i żółty, środek może wyjść brudny. Wtedy wstaw kolor pośredni, w tym przypadku zielony.
Wybierz schemat kolorystyczny przed startem
Obrazek z trzydziestoma różnymi kolorami łatwo staje się chaotyczny. Schemat kolorystyczny – ograniczona paleta, której barwy do siebie pasują – to najprostszy sposób, żeby praca wyglądała przemyślanie.
- Kolory sąsiednie. Trzy do czterech barw leżących obok siebie na kole barw, na przykład żółty, pomarańczowy i czerwony. Dają spokojny, harmonijny obraz.
- Kolory dopełniające. Dwa kolory naprzeciw siebie, jak niebieski i pomarańczowy albo fioletowy i żółty. Dają kontrast i energię. Niech jeden dominuje, a drugi będzie akcentem.
- Jeden kolor w wielu odcieniach. Sam niebieski, od prawie białego po granatowy. Trudniejsze, niż się wydaje, i bardzo eleganckie.
- Trzy kolory plus neutralny. Wybierz trzy ulubione barwy i dodaj szary lub beż jako odpoczynek dla oka.
Zrób próbkę. Zanim zaczniesz, pokoloruj małe kwadraciki wybranych kolorów obok siebie na marginesie lub na osobnej kartce. Kolor kredki na papierze często wygląda inaczej niż na samej kredce.
Jak stosować te techniki w różnych motywach
- Mandala: Koloruj pierścień po pierścieniu, od środka na zewnątrz. Powtarzaj ten sam kolor w tym samym pierścieniu dookoła – to symetria tworzy mandalę. Ciemne kolory w środku i jaśniejsze na zewnątrz dają wrażenie światła promieniującego na zewnątrz.
- Witraż: Tutaj najlepiej działają mocne, nasycone kolory i zdecydowany nacisk, bo czarne linie już niosą kształt. Możesz lekko przyciemnić brzegi każdego pola, żeby naśladować światło przechodzące przez szkło.
- Botaniczne: Naturalne zielenie rzadko wychodzą dobrze z jedną zieloną kredką. Nakładaj w warstwach żółty i niebieski, a w cieniach dodaj trochę brązu lub czerwieni.
- Zentangle i doodle: Spróbuj pracować tylko w skali szarości, kredkami ołówkowymi o różnej twardości. Trenuje to oko na jasne i ciemne, a kolory nie przeszkadzają.
Dobierz poziom trudności do techniki
Wszystkie kategorie na Doodleur można filtrować na trzech poziomach: Łatwy, Średni i Zaawansowany. Może się wydawać, że dorośli powinni zawsze wybierać Zaawansowany, ale przy treningu techniki bywa odwrotnie. Większe powierzchnie na poziomie Łatwym lub Średnim dają miejsce, żeby porządnie poćwiczyć przejścia i cieniowanie. Małe pola w Zaawansowanym lepiej nadają się do schematów kolorystycznych i precyzji.
A markery?
Markerem nie da się przejść kolorem tak jak kredką, bo farba szybko schnie. Kilka trików:
- Pracuj, dopóki kolor jest mokry, i nanoś drugi kolor od razu na krawędzi pierwszego.
- Najpierw używaj jasnych odcieni, a ciemne na koniec, bo marker rzadko kryje ciemne podłoże.
- Drukuj na grubszym papierze, inaczej kolor przesiąknie na drugą stronę.
Więcej o różnicach znajdziesz w artykule Kredki, pisaki czy markery?.
Wybierz mandalę, ustal źródło światła i paletę z trzech kolorów. To wystarczy, żeby zobaczyć różnicę już na pierwszym obrazku.